Contact | Sitemap | Route | 

De favoriete groene plek van...

Joyce Parlevliet en Karin Groeneweg, actief in zelfbeheertuin De Bikkershof

 

Joyce en Karin wonen met veel plezier in hun huizen die grenzen aan stadstuin de Bikkershof, een groen gebied van 200 bij 30 meter gelegen tussen de Goedestraat en de Bekkerstraat in de wijk Wittevrouwen. De groene strook bestaat uit een wilde tuin met een vijver, een waterval, bijenkasten, een boerentuin, een speeltuingedeelte, een fruitbomendeel, twee dierenhokken, tien volkstuinen, een kruidentuin en een zonneweide met een picknickbank. 

 

Beheersplan

Karin: Zesentwintig jaar geleden is door Peter Peels, die is overleden, een beheersplan gemaakt. Dat was een ingewikkeld plan met veel verschillende planten. Die kennis hebben wij niet, we konden dat niet volhouden. Er was frustratie over het vele werk en na de vakantie zag het er slecht uit. Nu hebben we met Rob van der Steen een eenvoudiger onderhoudsplan geschreven op dezelfde basis.

Joyce: Veel was dichtgegroeid. We hadden vragen. Wat moet weg? Wat mag minder? Waar moet wat aan gedaan worden? We pakken nu kleine stukjes aan, niet dat alles tegelijk moet, dan blijft het op een klein stuk maar wat minder mooi.

Karin: Nu is het weer meer genieten.

Joyce: We werken samen met tussen de vier en de twintig mensen om het mooi te houden.

Karin: Bewoners wisselen, maar we dragen het met genoeg mensen om het als een gezamenlijk iets te ervaren. Dat voelt rijk.

 

Buiten wonen in de stad

Karin: Het gebied trekt veel dieren aan. Verschillende vogels, wintergasten, vleermuizen, egels, vlinders, vroedmeesterpadden en salamanders, die met een rode buik, vuursalamanders.

Joyce: En bijen. Er is een imker die honing maakt.

Karin: We snoeien gezamenlijk en hebben al eens veel appels geoogst, waardoor we sap konden maken.

Joyce: We werken samen en we eten en drinken samen, het is een sociaal gebeuren. Aan het einde van de zomervakantie organiseren we een barbecue.

Karin: Het is een soort buiten wonen in de stad.

Joyce: Eten uit je eigen tuin. Dat ben ik van vroeger, van huis uit gewend.

 

Geen idylle

Karin: Sommige mensen werken actief mee, weer anderen sympathiseren en er zijn ook mensen die niks met groen hebben, maar het wel gezellig vinden om naar de barbecue te komen. Of mensen houden van schoon en netjes en halen alle klimop van hun muur. Ik vind dat jammer, dan krijg je zo’n kale muur. Er zijn mensen die er geen gevoel voor hebben en mensen die dat wel hebben. Het is geen idylle van iedereen met elkaar.

 

Pad in nood

Tijdens het gesprek klinkt er een hoog gegil uit het gras. Een kat speelt met een vroedmeesterpad. Het beestje slaakt indringende noodkreten. Ik vind het zielig. Karin redt de pad en zet hem bij het water. We maken een rondje om de vijver waar de waterval met energie van een zonnepaneel een rustgevend geluid maakt als van een kabbelend beekje. Heerlijk!

We nemen het paadje tussen het hoge gras van de wilde tuin. Het gebiedje oogt rommelig door de natuurlijke manier van tuinieren. Het gras is net gekortwiekt door Joyce die het dapper met een zeis heeft gemaaid om het als hooi voor de dieren te gebruiken.

We passeren de boerentuin met bloeiende kaardebollen en een rond perk volop gevuld met maagdenpalm. Her en der liggen door de zomerdroogte bladeren op de grond. We komen aan bij het gedeelte van het kinderdagverblijf. Hier kunnen de kinderen lekker buiten spelen. In ruil voor veegwerk in de tuin.

 

Groen vervangt gifgrond

Joyce:  Door de voormalige autogarage was hier ooit gifgrond. Dat putje hier is daar een teken van. De grond wordt gemonitord. Om de zoveel tijd worden monsters genomen.

Karin: Er werden accu’s leeggegooid in de grond. Olie ververst in de grond. Wat ze toen allemaal deden, vreselijk.

 

Fruit, dieren en wormen

Via de speeltoestellen lopen we naar een boomgaard met appel- en pruimenbomen, met bessenstruiken en brandnetels voor de vlinders. In het een dierenhok aan de zijkant van het terrein zitten drie konijnen, zeven kippen, waarvan net twee nieuwe Chaamse hoenders en in het andere hok zitten een witte en een zwarte Indische loopeend. Ook is er een wormenbak. De wormen woelen afval om en maken er compost van. En je kweekt wormen. Om weer op de bak te doen.

 

Permacultuur

Joyce: De tuin wordt beheerd op basis van de permacultuur. Daarbij richt je een tuin zo praktisch mogelijk in, zodat je veel verschillende producten kunt verbouwen die bruikbaar zijn. De dieren voeren we met afval van de natuurwinkel hier in de wijk. Wat overblijft, gooien we op de composthoop. De eieren zijn voor de mensen die voor de dieren zorgen. De mest gaat over de tuintjes. In de winter lopen de dieren los, ze eten het ongedierte uit de volkstuintjes op en woelen de grond om. Het kroos uit de vijver voeren we aan de eenden. Water voor de dieren komt van de daken in de regenton. De eenden eten de slakken op. Een mooi klein ecosysteem.

 

Eten

Tijdens de wandeling snoep ik van frambozen, moerbeien, witte bessen en een oranje bloem van de OostIndische kers. De bloem heeft een pittig hete nasmaak. Verrassend lekker!

Joyce: Uit mijn tuin eet ik sperziebonen, rabarber, broccoli, sla die helaas veel door slakken is opgegeten, courgettes, tomaten, worteltjes, frambozen, prei.

Karin: Als je het handig aanpakt, kun je van alles telen. Peultjes, tuinbonen, snijbonen, maïs. Het is ook heerlijk om tijdens het koken even naar de kruidentuin te lopen en verse kruiden te plukken. Tijm, of marjolein, voor op de pasta.

 

Fluitconcert

Tegen de muur waarachter koophuizen liggen, groeit een reusachtige kiwistruik die volhangt met kiwi’s. In de fruitbomen op de zonneweide hangen potjes voor de oorwurmen. Ze komen er ‘s nachts uit en eten de luizen op.

Op de achtergrond horen we een fluitend geluid. Het is een vroedmeesterpad. Hij is er vroeg bij vandaag. Het geluid lijkt op een piepende schommel of op een Peruaanse fluit. In de loop van de avond worden het er meer. Gisterenavond klonk er een heel concert!

 

Paaseieren, cirkel en schilderijen

Karin: Ik heb een dochter van dertien jaar, zij is hier geboren. Ieder jaar verstoppen we hier paaseieren voor de kinderen, dat heb ik aan haar kunnen meegeven. Nu organiseert ze het zelf. Zo wordt het telkens overgenomen door een nieuwe generatie. Op Paasochtend komen al die kinderen hier dan zoeken. Een mooi gezicht.

Joyce: Ik vind de cirkel van de natuur zo fantastisch. Dat je gewoon uit je eigen tuin kunt eten, uit je eigen stad. En elk jaargetijde heeft iets eigens.

Karin: Ik schilder, de Bikkershof is een enorme inspiratie om doorheen te lopen. De bloemen die ik in de tuin zie, verwerk ik in mijn schilderijen.

 

Zo zitten drie vrouwen met een groen hart naast elkaar op de picknickbank van de zonneweide en dromen weg bij het avondlicht dat over de tuin valt.

 

Meer weten? 

 
 

Tekst: Susan van Schijndel

 

Terug naar overzicht 

Foto: Susan van Schijndel